کز کردن ، سکوت کردن ، هر از گاهي اشکي چکاندن ، اميد به شنيده شدن صدا نداشتن.

نگاهی به دستان و پاهایم می اندازم،تصویر صورتم را از پنجره اتاق می بینم ؛ این من نیستم!

من مسخ شده ام!

لحظه اي "مسخ " کافکا از جمله اول تا آخر برايم دوره مي شود.

                                      و ما دوره می کنیم شب را و روز را... هنوز را.

 

                                    
     

پی نوشت: تنها بهانه رهاییم از ممسوخ ماندن، تویی!

نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم آبان 1388ساعت 8:31 توسط مینا| |